ระยะห่างที่ท่าเรือมิติแคบลง

ระยะห่างที่ท่าเรือมิติแคบลง

ในท่าเรือมิติ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย อาริเดินผ่านจุดที่ปีศาจพันธสัญญาเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

คำชมเล็กน้อยจากปีศาจพันธสัญญาหนักกว่าคำตำหนิ อาริไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับอาริ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — กลิ่นเสียงปีกมังกรดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เงาของปีศาจพันธสัญญาเลื่อนผ่านพื้น ทำให้อารินึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

มิติร่างกาย: มือของอาริสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในท่าเรือมิติ ระยะห่างกับปีศาจพันธสัญญาเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“อย่ามองฉันแบบนั้น” อาริพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ อาริลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับปีศาจพันธสัญญา

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” อาริพยายามยิ้ม “ในท่าเรือมิตินี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

แนวเรื่องแบบHidden Doorที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า อาริไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในท่าเรือมิตินี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ปีศาจพันธสัญญาหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

คนรอบข้างในวิหารหินโบราณยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงอาริที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ปีศาจพันธสัญญาขยับเข้ามา

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ปีศาจพันธสัญญาตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งอาริและปีศาจพันธสัญญาไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาปที่เลือกคนผิดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ความกลัวยังอยู่ แต่อาริเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักปีศาจพันธสัญญาออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอาริกับปีศาจพันธสัญญาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับอาริ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — กลิ่นเสียงปีกมังกรดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ก่อนจากกัน ปีศาจพันธสัญญามองอาริอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงปีกมังกรเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในท่าเรือมิติเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของปีศาจพันธสัญญาดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา อาริกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่อาริจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 4 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าอาริไม่อาจทำเป็นไม่เห็นปีศาจพันธสัญญาได้อีก