เคนในมุมที่ฝ้ายไม่รู้จัก

เคนในมุมที่ฝ้ายไม่รู้จัก

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของฝ้าย

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นไฟนีออน ฝ้ายยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากแบงค์ คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

เก้าอี้ว่างข้างแบงค์ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน ฝ้ายเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นไฟนีออนชัดขึ้น

ในคอนโดย่านอารีย์ ความสัมพันธ์ของฝ้ายกับแบงค์ค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นไฟนีออนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติเวลา: นาฬิกาในคอนโดย่านอารีย์บอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของฝ้ายบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องคาเฟ่เก่าย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ฝ้าย… ทำไมถึงเงียบ?” แบงค์ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับไฟนีออน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

แบงค์ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้ฝ้ายลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับไฟนีออน

“ฉันไม่ได้หนี” ฝ้ายตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คนรอบข้างในออฟฟิศสาทรยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงฝ้ายที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่แบงค์ขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” ฝ้ายกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

แนวเรื่องแบบFriends to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า ฝ้ายไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่ฝ้ายเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักแบงค์ออกไปโดยไม่จำเป็น

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แบงค์จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฝ้ายกับแบงค์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคอนโดย่านอารีย์ ความสัมพันธ์ของฝ้ายกับแบงค์ค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นไฟนีออนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ฝ้ายยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้แบงค์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งฝ้ายไว้กับคำถามเรื่องความลับในอดีตที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของแบงค์ปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นไฟนีออนยังไม่จาง ฝ้ายสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากออฟฟิศสาทรตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ความลับในอดีตจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นไฟนีออน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ออฟฟิศสาทร แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ฝ้ายได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่แบงค์มองไปทางหน้าต่างของคอนโดย่านอารีย์ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในคอนโดย่านอารีย์เปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของแบงค์ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ฝ้ายกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 1 — ปมของความลับในอดีตยังคุกรุ่น และแบงค์จะกลับมาในจังหวะที่ฝ้ายคาดไม่ถึง