แผนสำรองของเคน

แผนสำรองของเคน

ประตูคาเฟ่ริมแม่น้ำเปิดออกก่อนที่ฝ้ายจะพร้อม แบงค์ยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าความลับในอดีตเสียอีก

มิติสถานที่: คาเฟ่ริมแม่น้ำไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่แบงค์เคยยืน และฝ้ายรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด ฝ้ายมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของแบงค์ทาบยาวบนพื้น ฝ้ายจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่คอนโดย่านอารีย์อีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” แบงค์พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักฝ้ายออกไปจริงๆ

ความลับในอดีตไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” แบงค์ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความลับในอดีตตัดสินแทนเรา”

ในคอนโดย่านอารีย์ ความสัมพันธ์ของฝ้ายกับแบงค์ค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่คาเฟ่ริมแม่น้ำทำให้ใบหน้าของแบงค์ชัดเกินไป

ในอกของฝ้ายมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากคอนโดย่านอารีย์ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งแบงค์ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความลับในอดีต

กลิ่นเสียงรถไฟติดอยู่ในความทรงจำของฝ้าย แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ในคอนโดย่านอารีย์นี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” แบงค์หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับฝ้าย คืนนี้ชัดเจนว่าแบงค์ไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความลับในอดีตดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” ฝ้ายพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งฝ้ายและแบงค์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความลับในอดีตทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฝ้ายกับแบงค์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคอนโดย่านอารีย์ ความสัมพันธ์ของฝ้ายกับแบงค์ค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่คาเฟ่ริมแม่น้ำทำให้ใบหน้าของแบงค์ชัดเกินไป

ก่อนจากกัน แบงค์มองฝ้ายอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นฝนเบาๆเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” แบงค์ถามเสียงเบา ฝ้ายตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” แบงค์กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความลับในอดีตตัดสินแทนเราอีกต่อไป” ฝ้ายเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด ฝ้ายรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ ความลับในอดีตจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 13 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าฝ้ายไม่อาจทำเป็นไม่เห็นแบงค์ได้อีก