ตารางชีวิตที่คาเฟ่ริมแม่น้ำพังลง

ตารางชีวิตที่คาเฟ่ริมแม่น้ำพังลง

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงรถไฟกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่มายด์ยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงรถไฟ มายด์ยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากเนม คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของมายด์กับเนมค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นเสียงรถไฟดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“มายด์… ทำไมถึงเงียบ?” เนมถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับไฟนีออน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติสถานที่: คาเฟ่ริมแม่น้ำไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เนมเคยยืน และมายด์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันไม่ได้หนี” มายด์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เนมไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้มายด์ลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงรถไฟ

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของมายด์

คนรอบข้างในคาเฟ่ริมแม่น้ำยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงมายด์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เนมขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบAccidental Meetingที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า มายด์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” มายด์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” เนมชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ความกลัวยังอยู่ แต่มายด์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเนมออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเนมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของมายด์กับเนมค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นเสียงรถไฟดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มายด์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เนมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งมายด์ไว้กับคำถามเรื่องหน้าที่ที่ขวางทางใจที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเนมปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นไฟนีออนยังไม่จาง มายด์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากคาเฟ่ริมแม่น้ำตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้หน้าที่ที่ขวางทางใจจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงรถไฟ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่คาเฟ่ริมแม่น้ำ แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ มายด์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เนมมองไปทางหน้าต่างของคาเฟ่ริมแม่น้ำ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 1 — ปมของหน้าที่ที่ขวางทางใจยังคุกรุ่น และเนมจะกลับมาในจังหวะที่มายด์คาดไม่ถึง