เมื่อคาเฟ่เก่าเริ่มมีราคา

เมื่อคาเฟ่เก่าเริ่มมีราคา

ข่าวของหน้าที่ที่ขวางทางใจเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย มายด์นั่งนิ่งในคาเฟ่ริมแม่น้ำ มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่เนมยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ มายด์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เนม ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในคาเฟ่ริมแม่น้ำ

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของมายด์กับเนมค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กาแฟร้อน

มิติอารมณ์: กลิ่นกาแฟร้อนเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน มายด์จึงพูดสั้นลง ขณะที่เนมฟังมากขึ้น

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างมายด์กับเนมกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เนมพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักมายด์ออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เนมก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้หน้าที่ที่ขวางทางใจตัดสินแทนเรา”

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเนมจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของมายด์

มายด์กุมมือแน่น ภาพของหน้าที่ที่ขวางทางใจวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเนม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในคาเฟ่ริมแม่น้ำจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” มายด์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” เนมชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

นอกคาเฟ่ริมแม่น้ำ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับมายด์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเนมปนกับเวลาที่ค้าง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเนมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของมายด์กับเนมค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กาแฟร้อน

ถ้าให้ย้อนกลับ มายด์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ การหนีแพงกว่าการเผชิญ เนมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

มายด์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เนมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งมายด์ไว้กับคำถามเรื่องหน้าที่ที่ขวางทางใจที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเนมปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เนมกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้หน้าที่ที่ขวางทางใจตัดสินแทนเราอีกต่อไป” มายด์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด มายด์รู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ หน้าที่ที่ขวางทางใจจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

เนมขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนมายด์ได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกคาเฟ่ริมแม่น้ำ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในคาเฟ่ริมแม่น้ำ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับมายด์กับเนม

จบตอนที่ 12 — ปมของหน้าที่ที่ขวางทางใจยังคุกรุ่น และเนมจะกลับมาในจังหวะที่มายด์คาดไม่ถึง