กลิ่นหนังสือเก่าหลังคำตัดสิน

กลิ่นหนังสือเก่าหลังคำตัดสิน

ฝนเพิ่งหยุดที่สะพานคนเดินยามค่ำ แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน มายด์ยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของเนมข้ามมาจากอีกฟาก

เนมไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้มายด์ลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นหนังสือเก่า

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของมายด์กับเนมค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่สะพานคนเดินยามค่ำทำให้ใบหน้าของเนมชัดเกินไป

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง มายด์รู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และหน้าที่ที่ขวางทางใจจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับเนมไม่ได้อีกต่อไป มายด์ลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“มายด์… ทำไมถึงเงียบ?” เนมถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงรถไฟ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ มายด์ลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับเนม

“ฉันไม่ได้หนี” มายด์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

ในอกของมายด์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากคาเฟ่ริมแม่น้ำ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเนมไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าหน้าที่ที่ขวางทางใจ

“แล้วหน้าที่ที่ขวางทางใจล่ะ?” มายด์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

กลิ่นกลิ่นหนังสือเก่าติดอยู่ในความทรงจำของมายด์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” มายด์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

มายด์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เนมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับมายด์ คืนนี้ชัดเจนว่าเนมไม่ได้มาแบบสุ่ม — หน้าที่ที่ขวางทางใจดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเนมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของมายด์กับเนมค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่สะพานคนเดินยามค่ำทำให้ใบหน้าของเนมชัดเกินไป

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน มายด์และเนมยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เนมขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนมายด์ได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกสะพานคนเดินยามค่ำ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในคาเฟ่ริมแม่น้ำ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับมายด์กับเนม

กลิ่นเสียงรถไฟยังไม่จาง มายด์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสะพานคนเดินยามค่ำตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้หน้าที่ที่ขวางทางใจจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 3 — กลิ่นหนังสือเก่าหลังคำตัดสิน ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ามายด์จะกล้าเลือกเนมหรือยังคงหนีจากหน้าที่ที่ขวางทางใจ