เศษซากของคาเฟ่เก่า

เศษซากของคาเฟ่เก่า

ฝนเพิ่งหยุดที่สะพานคนเดินยามค่ำ แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน มายด์ยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของเนมข้ามมาจากอีกฟาก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ มายด์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เนม ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสะพานคนเดินยามค่ำ

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของมายด์กับเนมค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่สะพานคนเดินยามค่ำทำให้ใบหน้าของเนมชัดเกินไป

มิติร่างกาย: มือของมายด์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ระยะห่างกับเนมเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

สายตาแรกชนกันในสะพานคนเดินยามค่ำ ทำให้มายด์รู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“มายด์… ทำไมถึงเงียบ?” เนมถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับฝนเบาๆ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” มายด์พยายามยิ้ม “ในคาเฟ่ริมแม่น้ำนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด มายด์มองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของมายด์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากคาเฟ่ริมแม่น้ำ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเนมไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าหน้าที่ที่ขวางทางใจ

“ในคาเฟ่ริมแม่น้ำนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เนมหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” มายด์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

กลิ่นเสียงรถไฟติดอยู่ในความทรงจำของมายด์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเนมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของมายด์กับเนมค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่สะพานคนเดินยามค่ำทำให้ใบหน้าของเนมชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับมายด์ คืนนี้ชัดเจนว่าเนมไม่ได้มาแบบสุ่ม — หน้าที่ที่ขวางทางใจดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งมายด์และเนมไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าหน้าที่ที่ขวางทางใจทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน เนมมองมายด์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นฝนเบาๆเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” เนมถามเสียงเบา มายด์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เนมกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้หน้าที่ที่ขวางทางใจตัดสินแทนเราอีกต่อไป” มายด์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด มายด์รู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ หน้าที่ที่ขวางทางใจจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 4 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่ามายด์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเนมได้อีก