คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ

คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย มายด์เดินผ่านจุดที่เนมเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ มายด์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เนม ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในออฟฟิศสาทร

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของมายด์กับเนมค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่ออฟฟิศสาทรทำให้ใบหน้าของเนมชัดเกินไป

มิติความขัดแย้ง: หน้าที่ที่ขวางทางใจไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของมายด์ แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้เนม

บทสนทนาเล็กๆ ในออฟฟิศสาทรกลายเป็นเวลาที่ค้างที่กดทับความเงียบ มายด์พยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของเนมจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“อย่ามองฉันแบบนั้น” มายด์พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“ฉันไม่ได้หนี” มายด์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง มายด์รู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และหน้าที่ที่ขวางทางใจจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในอกของมายด์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากคาเฟ่ริมแม่น้ำ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเนมไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าหน้าที่ที่ขวางทางใจ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” มายด์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” เนมชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

กลิ่นกลิ่นหนังสือเก่าติดอยู่ในความทรงจำของมายด์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเนมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของมายด์กับเนมค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่ออฟฟิศสาทรทำให้ใบหน้าของเนมชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับมายด์ คืนนี้ชัดเจนว่าเนมไม่ได้มาแบบสุ่ม — หน้าที่ที่ขวางทางใจดึงทั้งคู่มาเจอกัน

มายด์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เนมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งมายด์ไว้กับคำถามเรื่องหน้าที่ที่ขวางทางใจที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเนมปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่มายด์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก มายด์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องเวลาที่ค้างโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

มายด์เดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เนมพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เนมถามเสียงเบา มายด์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เนมกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้หน้าที่ที่ขวางทางใจตัดสินแทนเราอีกต่อไป” มายด์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 9 — ปมของหน้าที่ที่ขวางทางใจยังคุกรุ่น และเนมจะกลับมาในจังหวะที่มายด์คาดไม่ถึง