เมื่อขุมทรัพย์เริ่มมีราคา

เมื่อขุมทรัพย์เริ่มมีราคา

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงไฟฉายกระพริบกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่ภูผายังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ข่าวของแผนที่ที่ขาดมุมเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย ภูผานั่งนิ่งในป่าดิบชื้น มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่คู่แข่งยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ไม่มีชื่อไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” คู่แข่งพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักภูผาออกไปจริงๆ

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นดินเปียกเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน ภูผาจึงพูดสั้นลง ขณะที่คู่แข่งฟังมากขึ้น

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” คู่แข่งก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้แผนที่ที่ขาดมุมตัดสินแทนเรา”

แผนที่ที่ขาดมุมไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่คู่แข่งยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

นอกป่าดิบชื้น โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับภูผาทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของคู่แข่งปนกับไม่มีชื่อ

ภูผากุมมือแน่น ภาพของแผนที่ที่ขาดมุมวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงคู่แข่ง แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในป่าดิบชื้นจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ถ้าฉันขอเวลา…” คู่แข่งกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” คู่แข่งชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ถ้าให้ย้อนกลับ ภูผาอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในป่าดิบชื้น การหนีแพงกว่าการเผชิญ คู่แข่งยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างภูผากับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ไม่มีชื่อไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งภูผาและคู่แข่งไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแผนที่ที่ขาดมุมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม ภูผาก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก ภูผานึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องไม่มีชื่อโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

ภูผาเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” คู่แข่งพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” คู่แข่งถามเสียงเบา ภูผาตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” คู่แข่งกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้แผนที่ที่ขาดมุมตัดสินแทนเราอีกต่อไป” ภูผาเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 13 — เมื่อขุมทรัพย์เริ่มมีราคา ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่