จดหมายที่ถูกพับทิ้งในป่าดิบชื้น

จดหมายที่ถูกพับทิ้งในป่าดิบชื้น

แผนที่เคยชัดในหัวของภูผาเริ่มเบลอเมื่อเห็นคู่แข่งอีกครั้ง แผนที่ที่ขาดมุมไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

มิติเวลา: นาฬิกาในป่าดิบชื้นบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของภูผาบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องนักล่าย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง ภูผารู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และแผนที่ที่ขาดมุมจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของคู่แข่งทาบยาวบนพื้น ภูผาจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ป่าดิบชื้นอีก

“ฉันกลัว” ภูผาสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง ภูผาอาจเสียคู่แข่งไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” คู่แข่งกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่นักล่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ป่าดิบชื้นทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

ในอกของภูผามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากป่าดิบชื้น อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งคู่แข่งไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแผนที่ที่ขาดมุม

กลิ่นกลิ่นดินเปียกติดอยู่ในความทรงจำของภูผา แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” ภูผากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับภูผา คืนนี้ชัดเจนว่าคู่แข่งไม่ได้มาแบบสุ่ม — แผนที่ที่ขาดมุมดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นนั่งก่อน” คู่แข่งชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ภูผายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้คู่แข่งจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างภูผากับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่นักล่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ป่าดิบชื้นทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งภูผาไว้กับคำถามเรื่องแผนที่ที่ขาดมุมที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของคู่แข่งปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่ภูผาจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก ภูผานึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องนักล่าโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

ภูผาเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” คู่แข่งพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” คู่แข่งถามเสียงเบา ภูผาตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” คู่แข่งกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้แผนที่ที่ขาดมุมตัดสินแทนเราอีกต่อไป” ภูผาเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ภูผามองคู่แข่งแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้นักล่าเหมือนเคย

จบตอนที่ 18 — ปมของแผนที่ที่ขาดมุมยังคุกรุ่น และคู่แข่งจะกลับมาในจังหวะที่ภูผาคาดไม่ถึง