คืนที่เนมเกือบสารภาพ

คืนที่เนมเกือบสารภาพ

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เนมมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ประตูป่าดิบชื้นเปิดออกก่อนที่เนมจะพร้อม คู่แข่งยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าแผนที่ที่ขาดมุมเสียอีก

เก้าอี้ว่างข้างคู่แข่งดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เนมเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงแมลงราตรีชัดขึ้น

แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ป่าดิบชื้นทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

มิติร่างกาย: มือของเนมสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในป่าดิบชื้น ระยะห่างกับคู่แข่งเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” คู่แข่งพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเนมออกไปจริงๆ

แผนที่ที่ขาดมุมไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” คู่แข่งก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้แผนที่ที่ขาดมุมตัดสินแทนเรา”

กลิ่นไฟฉายกระพริบติดอยู่ในความทรงจำของเนม แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ในป่าดิบชื้นนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” คู่แข่งหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ในอกของเนมมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากป่าดิบชื้น อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งคู่แข่งไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแผนที่ที่ขาดมุม

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเนม คืนนี้ชัดเจนว่าคู่แข่งไม่ได้มาแบบสุ่ม — แผนที่ที่ขาดมุมดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” คู่แข่งตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเนมกับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ป่าดิบชื้นทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเนมและคู่แข่งไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแผนที่ที่ขาดมุมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน คู่แข่งมองเนมอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงแมลงราตรีเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” คู่แข่งถามเสียงเบา เนมตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” คู่แข่งกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้แผนที่ที่ขาดมุมตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เนมเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เนมรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ แผนที่ที่ขาดมุมจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

คู่แข่งขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเนมได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกป่าดิบชื้น ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในป่าดิบชื้น เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเนมกับคู่แข่ง

กลิ่นเสียงแมลงราตรียังไม่จาง เนมสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากป่าดิบชื้นตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้แผนที่ที่ขาดมุมจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 11 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเนมไม่อาจทำเป็นไม่เห็นคู่แข่งได้อีก