บทใหม่ของเนม

บทใหม่ของเนม

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงไฟฉายกระพริบกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เนมยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นไฟฉายกระพริบ เนมยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากคู่แข่ง คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ไม่มีชื่อไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นไฟฉายกระพริบดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“เนม… ทำไมถึงเงียบ?” คู่แข่งถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับไฟฉายกระพริบ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติร่างกาย: มือของเนมสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในป่าดิบชื้น ระยะห่างกับคู่แข่งเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เนมพยายามยิ้ม “ในป่าดิบชื้นนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

สายตาแรกชนกันในค่ายพักชั่วคราว ทำให้เนมรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

เงาของคู่แข่งเลื่อนผ่านพื้น ทำให้เนมนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

คนรอบข้างในค่ายพักชั่วคราวยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเนมที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่คู่แข่งขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบCharacter-driven Arcที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เนมไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในป่าดิบชื้นนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” คู่แข่งหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” คู่แข่งตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ความกลัวยังอยู่ แต่เนมเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักคู่แข่งออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเนมกับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ไม่มีชื่อไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นไฟฉายกระพริบดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเนมและคู่แข่งไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแผนที่ที่ขาดมุมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน คู่แข่งมองเนมอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นไฟฉายกระพริบเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในป่าดิบชื้นเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของคู่แข่งดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เนมกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เนมจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 2 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเนมไม่อาจทำเป็นไม่เห็นคู่แข่งได้อีก