แผนสำรองของปริม

แผนสำรองของปริม

ข่าวของคำนิยามของมิตรภาพเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย จีจี้นั่งนิ่งในสวนดอกไม้หลังคณะ มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่เพื่อนร่วมห้องยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างจีจี้กับเพื่อนร่วมห้องกว้างขึ้นทีละนิ้ว

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับจีจี้ ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเพื่อนร่วมห้องจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของจีจี้

มิติเวลา: นาฬิกาในสวนดอกไม้หลังคณะบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของจีจี้บอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องหัวใจที่เหลือย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เพื่อนร่วมห้องพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักจีจี้ออกไปจริงๆ

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ จีจี้ลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับเพื่อนร่วมห้อง

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เพื่อนร่วมห้องก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำนิยามของมิตรภาพตัดสินแทนเรา”

จีจี้กุมมือแน่น ภาพของคำนิยามของมิตรภาพวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนร่วมห้อง แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสวนดอกไม้หลังคณะจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” จีจี้กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

นอกห้องสมุดชั้นสอง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับจีจี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนร่วมห้องปนกับหัวใจที่เหลือ

“งั้นนั่งก่อน” เพื่อนร่วมห้องชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

จีจี้ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนร่วมห้องจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ จีจี้อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสวนดอกไม้หลังคณะ การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนร่วมห้องยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างจีจี้กับเพื่อนร่วมห้องแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับจีจี้ ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งจีจี้ไว้กับคำถามเรื่องคำนิยามของมิตรภาพที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเพื่อนร่วมห้องปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เพื่อนร่วมห้องกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำนิยามของมิตรภาพตัดสินแทนเราอีกต่อไป” จีจี้เงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด จีจี้รู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำนิยามของมิตรภาพจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 11 — ปมของคำนิยามของมิตรภาพยังคุกรุ่น และเพื่อนร่วมห้องจะกลับมาในจังหวะที่จีจี้คาดไม่ถึง