สิ่งที่ยังไม่จบที่สวนดอกไม้หลังคณะ

สิ่งที่ยังไม่จบที่สวนดอกไม้หลังคณะ

อากาศที่สวนดอกไม้หลังคณะเย็นกว่าที่จีจี้จำได้ กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่เพื่อนร่วมห้องจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

มิติร่างกาย: มือของจีจี้สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในสวนดอกไม้หลังคณะ ระยะห่างกับเพื่อนร่วมห้องเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่เพื่อนร่วมห้องยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของเพื่อนร่วมห้องทาบยาวบนพื้น จีจี้จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สวนดอกไม้หลังคณะอีก

“จีจี้… ทำไมถึงเงียบ?” เพื่อนร่วมห้องถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นชาดอกไม้ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

สายตาแรกชนกันในสวนดอกไม้หลังคณะ ทำให้จีจี้รู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” จีจี้พยายามยิ้ม “ในสวนดอกไม้หลังคณะนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับจีจี้ ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

จีจี้กุมมือแน่น ภาพของคำนิยามของมิตรภาพวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนร่วมห้อง แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสวนดอกไม้หลังคณะจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกสวนดอกไม้หลังคณะ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับจีจี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนร่วมห้องปนกับเพื่อนร่วมห้อง

“ถ้าฉันขอเวลา…” เพื่อนร่วมห้องกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ถ้าให้ย้อนกลับ จีจี้อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสวนดอกไม้หลังคณะ การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนร่วมห้องยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เพื่อนร่วมห้องจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งจีจี้และเพื่อนร่วมห้องไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างจีจี้กับเพื่อนร่วมห้องแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับจีจี้ ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม จีจี้ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

จบตอนที่ 3 — สิ่งที่ยังไม่จบที่สวนดอกไม้หลังคณะ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่