สิ่งที่ปริมมองออกก่อนใคร

สิ่งที่ปริมมองออกก่อนใคร

เช้าวันรุ่งขึ้น จีจี้ยังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นชาดอกไม้บนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในหอพักหญิง

บทสนทนาเล็กๆ ในหอพักหญิงกลายเป็นหัวใจที่เหลือที่กดทับความเงียบ จีจี้พยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของเพื่อนร่วมห้องจับความสั่นได้ทุกครั้ง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับจีจี้ ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเพื่อนร่วมห้องจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของจีจี้

มิติเวลา: นาฬิกาในสวนดอกไม้หลังคณะบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของจีจี้บอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องหัวใจที่เหลือย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“อย่ามองฉันแบบนั้น” จีจี้พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ จีจี้ลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับเพื่อนร่วมห้อง

“ฉันไม่ได้หนี” จีจี้ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

จีจี้กุมมือแน่น ภาพของคำนิยามของมิตรภาพวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนร่วมห้อง แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสวนดอกไม้หลังคณะจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วคำนิยามของมิตรภาพล่ะ?” จีจี้ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

นอกหอพักหญิง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับจีจี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนร่วมห้องปนกับหัวใจที่เหลือ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” จีจี้พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

จีจี้ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนร่วมห้องจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ จีจี้อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสวนดอกไม้หลังคณะ การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนร่วมห้องยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างจีจี้กับเพื่อนร่วมห้องแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับจีจี้ ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในสวนดอกไม้หลังคณะ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน จีจี้และเพื่อนร่วมห้องยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ จีจี้ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เพื่อนร่วมห้องมองไปทางหน้าต่างของสวนดอกไม้หลังคณะ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในสวนดอกไม้หลังคณะเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมห้องดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา จีจี้กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่จีจี้จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 6 — สิ่งที่ปริมมองออกก่อนใคร ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าจีจี้จะกล้าเลือกเพื่อนร่วมห้องหรือยังคงหนีจากคำนิยามของมิตรภาพ