เงาของความกลัวที่จะถูกมองในชีวิตประจำวัน

เงาของความกลัวที่จะถูกมองในชีวิตประจำวัน

เช้าวันรุ่งขึ้น พลอยยังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นชาดอกไม้บนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในสวนดอกไม้หลังคณะ

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ พลอยนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้อร ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสวนดอกไม้หลังคณะ

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้เปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน พลอยจึงพูดสั้นลง ขณะที่อรฟังมากขึ้น

บทสนทนาเล็กๆ ในสวนดอกไม้หลังคณะกลายเป็นเธอคนนั้นที่กดทับความเงียบ พลอยพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของอรจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“อย่ามองฉันแบบนั้น” พลอยพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“ฉันไม่ได้หนี” พลอยตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของอรจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของพลอย

พลอยกุมมือแน่น ภาพของความกลัวที่จะถูกมองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงอร แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในหอพักหญิงจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” พลอยกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อรจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

นอกสวนดอกไม้หลังคณะ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับพลอยทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของอรปนกับเธอคนนั้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับอรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าให้ย้อนกลับ พลอยอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในหอพักหญิง การหนีแพงกว่าการเผชิญ อรยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

พลอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อรจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งพลอยไว้กับคำถามเรื่องความกลัวที่จะถูกมองที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของอรปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” อรกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความกลัวที่จะถูกมองตัดสินแทนเราอีกต่อไป” พลอยเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด พลอยรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ ความกลัวที่จะถูกมองจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

อรขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนพลอยได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 8 — ปมของความกลัวที่จะถูกมองยังคุกรุ่น และอรจะกลับมาในจังหวะที่พลอยคาดไม่ถึง