ใกล้เข้ามาของการจากลาโดยไม่บอกลา

ใกล้เข้ามาของการจากลาโดยไม่บอกลา

แผนที่เคยชัดในหัวของอรเริ่มเบลอเมื่อเห็นวินอีกครั้ง การจากลาโดยไม่บอกลาไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

มิติร่างกาย: มือของอรสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในออฟฟิศสาทร ระยะห่างกับวินเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของอร

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของวินทาบยาวบนพื้น อรจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ออฟฟิศสาทรอีก

“ฉันกลัว” อรสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง อรอาจเสียวินไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” วินกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ในออฟฟิศสาทร ความสัมพันธ์ของอรกับวินค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นกาแฟร้อนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบMarriage of Convenienceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า อรไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในสะพานคนเดินยามค่ำยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงอรที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่วินขยับเข้ามา

“แล้วการจากลาโดยไม่บอกลาล่ะ?” อรถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ความกลัวยังอยู่ แต่อรเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักวินออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” วินตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

อรยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้วินจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอรกับวินแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในออฟฟิศสาทร ความสัมพันธ์ของอรกับวินค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นกาแฟร้อนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ในออฟฟิศสาทร แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน อรและวินยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

อรเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” วินพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” วินถามเสียงเบา อรตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” วินกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้การจากลาโดยไม่บอกลาตัดสินแทนเราอีกต่อไป” อรเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที อรมองวินแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้คนที่จากไปเหมือนเคย

วินขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนอรได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกสะพานคนเดินยามค่ำ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในออฟฟิศสาทร เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับอรกับวิน

จบตอนที่ 15 — ใกล้เข้ามาของการจากลาโดยไม่บอกลา ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าอรจะกล้าเลือกวินหรือยังคงหนีจากการจากลาโดยไม่บอกลา