สิ่งที่ยังไม่จบที่ออฟฟิศสาทร

สิ่งที่ยังไม่จบที่ออฟฟิศสาทร

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกาแฟร้อนกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่อรยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

อากาศที่ออฟฟิศสาทรเย็นกว่าที่อรจำได้ กลิ่นกาแฟร้อนลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่วินจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

ในออฟฟิศสาทร ความสัมพันธ์ของอรกับวินค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กาแฟร้อน

“อร… ทำไมถึงเงียบ?” วินถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกาแฟร้อน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติสถานที่: ออฟฟิศสาทรไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่วินเคยยืน และอรรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันไม่ได้หนี” อรตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

วินไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้อรลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกาแฟร้อน

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของวินจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของอร

นอกออฟฟิศสาทร โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับอรทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของวินปนกับเวลาที่ค้าง

อรกุมมือแน่น ภาพของการจากลาโดยไม่บอกลาวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงวิน แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในออฟฟิศสาทรจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” อรกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” วินชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ถ้าให้ย้อนกลับ อรอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในออฟฟิศสาทร การหนีแพงกว่าการเผชิญ วินยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอรกับวินแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในออฟฟิศสาทร ความสัมพันธ์ของอรกับวินค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กาแฟร้อน

อรยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้วินจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งอรไว้กับคำถามเรื่องการจากลาโดยไม่บอกลาที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของวินปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” วินกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้การจากลาโดยไม่บอกลาตัดสินแทนเราอีกต่อไป” อรเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด อรรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ การจากลาโดยไม่บอกลาจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

วินขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนอรได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกออฟฟิศสาทร ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในออฟฟิศสาทร เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับอรกับวิน

กลิ่นกาแฟร้อนยังไม่จาง อรสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากออฟฟิศสาทรตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้การจากลาโดยไม่บอกลาจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกาแฟร้อน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ออฟฟิศสาทร แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 2 — ปมของการจากลาโดยไม่บอกลายังคุกรุ่น และวินจะกลับมาในจังหวะที่อรคาดไม่ถึง