ประตูบานเดิมที่สะพานคนเดินยามค่ำ

ประตูบานเดิมที่สะพานคนเดินยามค่ำ

ในออฟฟิศสาทร ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย อรเดินผ่านจุดที่วินเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ อรนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้วิน ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสถานีรถไฟฟ้าตอนดึก

ในออฟฟิศสาทร ความสัมพันธ์ของอรกับวินค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นเสียงรถไฟดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติเวลา: นาฬิกาในออฟฟิศสาทรบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของอรบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องสายลมย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

บทสนทนาเล็กๆ ในสถานีรถไฟฟ้าตอนดึกกลายเป็นสายลมที่กดทับความเงียบ อรพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของวินจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“อย่ามองฉันแบบนั้น” อรพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“ฉันไม่ได้หนี” อรตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของอร

แนวเรื่องแบบMarriage of Convenienceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า อรไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วการจากลาโดยไม่บอกลาล่ะ?” อรถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” อรพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

คนรอบข้างในสถานีรถไฟฟ้าตอนดึกยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงอรที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่วินขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอรกับวินแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในออฟฟิศสาทร ความสัมพันธ์ของอรกับวินค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นเสียงรถไฟดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่อรเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักวินออกไปโดยไม่จำเป็น

อรยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้วินจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในออฟฟิศสาทร แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน อรและวินยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

อรเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” วินพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” วินถามเสียงเบา อรตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” วินกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้การจากลาโดยไม่บอกลาตัดสินแทนเราอีกต่อไป” อรเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด อรรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ การจากลาโดยไม่บอกลาจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

วินขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนอรได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 8 — ประตูบานเดิมที่สะพานคนเดินยามค่ำ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าอรจะกล้าเลือกวินหรือยังคงหนีจากการจากลาโดยไม่บอกลา