หมวยยืนขวางทางเลือก

หมวยยืนขวางทางเลือก

เงาของอรเลื่อนผ่านพื้น ทำให้พลอยนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แผนที่เคยชัดในหัวของพลอยเริ่มเบลอเมื่อเห็นอรอีกครั้ง การเลือกที่จะอยู่ไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

เก้าอี้ว่างข้างอรดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน พลอยเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน พลอยจึงพูดสั้นลง ขณะที่อรฟังมากขึ้น

“ฉันกลัว” พลอยสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง พลอยอาจเสียอรไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” อรกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คนรอบข้างในหอพักหญิงยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงพลอยที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่อรขยับเข้ามา

“ในสวนดอกไม้หลังคณะนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” อรหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

แนวเรื่องแบบChildhood Friendsที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า พลอยไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่พลอยเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักอรออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” อรตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับอรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพลอยและอรไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน อรมองพลอยอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในสวนดอกไม้หลังคณะเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของอรดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา พลอยกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่พลอยจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก พลอยนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องระเบียงโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

พลอยเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” อรพยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 14 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าพลอยไม่อาจทำเป็นไม่เห็นอรได้อีก