ฝนกระทบกระจกหลังคำตัดสิน

ฝนกระทบกระจกหลังคำตัดสิน

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่มายด์ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

อากาศที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้าเย็นกว่าที่อาร์มจำได้ กลิ่นฝนกระทบกระจกลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่มายด์จะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

เก้าอี้ว่างข้างมายด์ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน อาร์มเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นฝนกระทบกระจกชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับอาร์ม ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติสถานที่: สตูดิโอชั้นดาดฟ้าไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่มายด์เคยยืน และอาร์มรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“อาร์ม… ทำไมถึงเงียบ?” มายด์ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับฝนกระทบกระจก “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

สายตาแรกชนกันในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ทำให้อาร์มรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” อาร์มพยายามยิ้ม “ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้านี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

นอกสตูดิโอชั้นดาดฟ้า โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับอาร์มทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของมายด์ปนกับสัญญาเงียบ

“ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้านี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” มายด์หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

อาร์มกุมมือแน่น ภาพของคำนิยามของเราวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงมายด์ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสตูดิโอชั้นดาดฟ้าจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ อาร์มอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า การหนีแพงกว่าการเผชิญ มายด์ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” อาร์มพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอาร์มกับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับอาร์ม ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งอาร์มและมายด์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน มายด์มองอาร์มอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นฝนกระทบกระจกเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 3 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าอาร์มไม่อาจทำเป็นไม่เห็นมายด์ได้อีก