ใกล้เข้ามาของคำเตือนที่ไม่ทันอ่าน

ใกล้เข้ามาของคำเตือนที่ไม่ทันอ่าน

แผนที่เคยชัดในหัวของปริมเริ่มเบลอเมื่อเห็นเจ้าของบ้านเก่าอีกครั้ง คำเตือนที่ไม่ทันอ่านไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ ปริมนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เจ้าของบ้านเก่า ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในโรงแรมเก่าสามชั้น

หลักฐานชิ้นเล็กในโรงแรมเก่าสามชั้นไม่เข้ากับคำให้การ ปริมจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติอารมณ์: กลิ่นแสงไฟฉายสั่นเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน ปริมจึงพูดสั้นลง ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าฟังมากขึ้น

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง ปริมอาจเสียเจ้าของบ้านเก่าไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” ปริมสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เจ้าของบ้านเก่ากระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของปริม

แนวเรื่องแบบUnreliable Witnessที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า ปริมไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” ปริมกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เจ้าของบ้านเก่าจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

คนรอบข้างในโรงแรมเก่าสามชั้นยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงปริมที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เจ้าของบ้านเก่าขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างปริมกับเจ้าของบ้านเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในโรงแรมเก่าสามชั้นไม่เข้ากับคำให้การ ปริมจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่ปริมเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเจ้าของบ้านเก่าออกไปโดยไม่จำเป็น

ปริมยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เจ้าของบ้านเก่าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งปริมไว้กับคำถามเรื่องคำเตือนที่ไม่ทันอ่านที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเจ้าของบ้านเก่าปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นแสงไฟฉายสั่นยังไม่จาง ปริมสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากโรงแรมเก่าสามชั้นตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำเตือนที่ไม่ทันอ่านจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่โรงแรมเก่าสามชั้น แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ปริมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เจ้าของบ้านเก่ามองไปทางหน้าต่างของอุโมงค์รถไฟร้าง ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 17 — ปมของคำเตือนที่ไม่ทันอ่านยังคุกรุ่น และเจ้าของบ้านเก่าจะกลับมาในจังหวะที่ปริมคาดไม่ถึง