คำสัญญาใต้แสงแดดบ่าย

คำสัญญาใต้แสงแดดบ่าย

แผนที่เคยชัดในหัวของเฟิร์นเริ่มเบลอเมื่อเห็นตั้นอีกครั้ง คนที่สามที่รู้ความลับไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เฟิร์นนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ตั้น ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสนามเชียร์

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับตั้น วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติเวลา: นาฬิกาในห้องสมุดหลังเลิกเรียนบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเฟิร์นบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องดาดฟ้า ม.ปลายย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เฟิร์นอาจเสียตั้นไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” เฟิร์นสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ตั้นกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเฟิร์น

แนวเรื่องแบบMarriage of Convenienceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เฟิร์นไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เฟิร์นกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ตั้นจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

คนรอบข้างในสนามเชียร์ยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเฟิร์นที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ตั้นขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเฟิร์นกับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับตั้น วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่เฟิร์นเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักตั้นออกไปโดยไม่จำเป็น

เฟิร์นยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ตั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเฟิร์นไว้กับคำถามเรื่องคนที่สามที่รู้ความลับที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของตั้นปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นแสงแดดบ่ายยังไม่จาง เฟิร์นสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสนามเชียร์ตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คนที่สามที่รู้ความลับจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สนามเชียร์ แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เฟิร์นได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ตั้นมองไปทางหน้าต่างของห้องสมุดหลังเลิกเรียน ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 13 — ปมของคนที่สามที่รู้ความลับยังคุกรุ่น และตั้นจะกลับมาในจังหวะที่เฟิร์นคาดไม่ถึง