บทสนทนาเรื่องปีสุดท้าย

บทสนทนาเรื่องปีสุดท้าย

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นดินหลังฝนกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เฟิร์นยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เฟิร์นเดินผ่านจุดที่ตั้นเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับตั้น วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — แสงที่สนามเชียร์ทำให้ใบหน้าของตั้นชัดเกินไป

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เฟิร์นพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

มิติความขัดแย้ง: คนที่สามที่รู้ความลับไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเฟิร์น แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ตั้น

“ฉันไม่ได้หนี” เฟิร์นตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บทสนทนาเล็กๆ ในสนามเชียร์กลายเป็นห้องชมรมที่กดทับความเงียบ เฟิร์นพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของตั้นจับความสั่นได้ทุกครั้ง

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เฟิร์นรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคนที่สามที่รู้ความลับจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนติดอยู่ในความทรงจำของเฟิร์น แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของเฟิร์นมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องสมุดหลังเลิกเรียน อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งตั้นไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคนที่สามที่รู้ความลับ

“แล้วคนที่สามที่รู้ความลับล่ะ?” เฟิร์นถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เฟิร์นพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเฟิร์น คืนนี้ชัดเจนว่าตั้นไม่ได้มาแบบสุ่ม — คนที่สามที่รู้ความลับดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเฟิร์นกับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับตั้น วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — แสงที่สนามเชียร์ทำให้ใบหน้าของตั้นชัดเกินไป

เฟิร์นยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ตั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เฟิร์นและตั้นยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

ตั้นขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเฟิร์นได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกสนามเชียร์ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในห้องสมุดหลังเลิกเรียน เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเฟิร์นกับตั้น

กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนยังไม่จาง เฟิร์นสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสนามเชียร์ตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คนที่สามที่รู้ความลับจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นดินหลังฝน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สนามเชียร์ แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เฟิร์นได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ตั้นมองไปทางหน้าต่างของห้องสมุดหลังเลิกเรียน ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 4 — บทสนทนาเรื่องปีสุดท้าย ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเฟิร์นจะกล้าเลือกตั้นหรือยังคงหนีจากคนที่สามที่รู้ความลับ