ทางตันที่ร้านน้ำใต้หอ

ทางตันที่ร้านน้ำใต้หอ

ข่าวของคนที่สามที่รู้ความลับเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย เฟิร์นนั่งนิ่งในห้องสมุดหลังเลิกเรียน มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่ตั้นยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

มิติเวลา: นาฬิกาในห้องสมุดหลังเลิกเรียนบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเฟิร์นบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องเพื่อนสนิทย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของตั้นจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเฟิร์น

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของตั้นทาบยาวบนพื้น เฟิร์นจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ตั้นพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเฟิร์นออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเฟิร์นกับตั้นกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ตั้นก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คนที่สามที่รู้ความลับตัดสินแทนเรา”

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับตั้น วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงกริ่งโรงเรียน

เฟิร์นกุมมือแน่น ภาพของคนที่สามที่รู้ความลับวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงตั้น แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องสมุดหลังเลิกเรียนจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกร้านน้ำใต้หอ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเฟิร์นทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของตั้นปนกับเพื่อนสนิท

“แล้วคนที่สามที่รู้ความลับล่ะ?” เฟิร์นถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ถ้าให้ย้อนกลับ เฟิร์นอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน การหนีแพงกว่าการเผชิญ ตั้นยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ตั้นตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

เฟิร์นยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ตั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเฟิร์นกับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับตั้น วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงกริ่งโรงเรียน

ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เฟิร์นและตั้นยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เฟิร์นได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ตั้นมองไปทางหน้าต่างของห้องสมุดหลังเลิกเรียน ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในห้องสมุดหลังเลิกเรียนเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของตั้นดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เฟิร์นกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เฟิร์นจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 8 — ทางตันที่ร้านน้ำใต้หอ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเฟิร์นจะกล้าเลือกตั้นหรือยังคงหนีจากคนที่สามที่รู้ความลับ