รอยร้าวจากการเลือกที่จะอยู่

รอยร้าวจากการเลือกที่จะอยู่

ประตูคาเฟ่เก่าในซอยเปิดออกก่อนที่แพรวจะพร้อม ฟ้ายืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าการเลือกที่จะอยู่เสียอีก

การเลือกที่จะอยู่ไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เงาของฟ้าเลื่อนผ่านพื้น ทำให้แพรวนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

มิติสถานที่: คาเฟ่เก่าในซอยไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ฟ้าเคยยืน และแพรวรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ฟ้าพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักแพรวออกไปจริงๆ

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ แพรวลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับฟ้า

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ฟ้าก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้การเลือกที่จะอยู่ตัดสินแทนเรา”

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แพรวไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” ฟ้ากลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

คนรอบข้างในคาเฟ่เก่าในซอยยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแพรวที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ฟ้าขยับเข้ามา

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ฟ้าจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแพรวและฟ้าไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ความกลัวยังอยู่ แต่แพรวเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักฟ้าออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแพรวกับฟ้าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม แพรวก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด แพรวรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ การเลือกที่จะอยู่จะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

ฟ้าขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนแพรวได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกคาเฟ่เก่าในซอย ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในหอพักหญิง เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับแพรวกับฟ้า

จบตอนที่ 6 — รอยร้าวจากการเลือกที่จะอยู่ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่