ทางที่แพรวไม่อยากเลือก

ทางที่แพรวไม่อยากเลือก

เงาของฟ้าเลื่อนผ่านพื้น ทำให้แพรวนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แผนที่เคยชัดในหัวของแพรวเริ่มเบลอเมื่อเห็นฟ้าอีกครั้ง การเลือกที่จะอยู่ไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

เก้าอี้ว่างข้างฟ้าดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน แพรวเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน แพรวจึงพูดสั้นลง ขณะที่ฟ้าฟังมากขึ้น

“ฉันกลัว” แพรวสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง แพรวอาจเสียฟ้าไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ฟ้ากระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คนรอบข้างในหอพักหญิงยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแพรวที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ฟ้าขยับเข้ามา

“ในหอพักหญิงนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ฟ้าหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แพรวไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่แพรวเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักฟ้าออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ฟ้าตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแพรวกับฟ้าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแพรวและฟ้าไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน ฟ้ามองแพรวอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในหอพักหญิงเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของฟ้าดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา แพรวกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่แพรวจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก แพรวนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องระเบียงโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 8 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าแพรวไม่อาจทำเป็นไม่เห็นฟ้าได้อีก