คำทักทายที่ไม่ควรยาว

คำทักทายที่ไม่ควรยาว

ฝนเพิ่งหยุดที่คาเฟ่ริมแม่น้ำ แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน นภายืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของภูผาข้ามมาจากอีกฟาก

มิติอารมณ์: กลิ่นฝนเบาๆเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน นภาจึงพูดสั้นลง ขณะที่ภูผาฟังมากขึ้น

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด นภามองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของภูผาทาบยาวบนพื้น นภาจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่คาเฟ่ริมแม่น้ำอีก

“นภา… ทำไมถึงเงียบ?” ภูผาถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับฝนเบาๆ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

สายตาแรกชนกันในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ทำให้นภารู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” นภาพยายามยิ้ม “ในคาเฟ่ริมแม่น้ำนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของนภากับภูผาค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่คาเฟ่ริมแม่น้ำทำให้ใบหน้าของภูผาชัดเกินไป

ในอกของนภามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากคาเฟ่ริมแม่น้ำ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งภูผาไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความลับในอดีต

กลิ่นไฟนีออนติดอยู่ในความทรงจำของนภา แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ในคาเฟ่ริมแม่น้ำนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ภูผาหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับนภา คืนนี้ชัดเจนว่าภูผาไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความลับในอดีตดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” นภาพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งนภาและภูผาไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความลับในอดีตทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนภากับภูผาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของนภากับภูผาค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่คาเฟ่ริมแม่น้ำทำให้ใบหน้าของภูผาชัดเกินไป

ก่อนจากกัน ภูผามองนภาอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นฝนเบาๆเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” ภูผาถามเสียงเบา นภาตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ภูผากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความลับในอดีตตัดสินแทนเราอีกต่อไป” นภาเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 1 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่านภาไม่อาจทำเป็นไม่เห็นภูผาได้อีก