นภาฝึกไม่มองอาร์ม

นภาฝึกไม่มองอาร์ม

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย นภาเดินผ่านจุดที่ภูผาเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติสถานที่: คาเฟ่ริมแม่น้ำไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ภูผาเคยยืน และนภารู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด นภามองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของภูผาทาบยาวบนพื้น นภาจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่คาเฟ่ริมแม่น้ำอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” นภาพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

คำชมเล็กน้อยจากภูผาหนักกว่าคำตำหนิ นภาไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” นภาพยายามยิ้ม “ในคาเฟ่ริมแม่น้ำนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของนภากับภูผาค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่คาเฟ่ริมแม่น้ำทำให้ใบหน้าของภูผาชัดเกินไป

ในอกของนภามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากคาเฟ่ริมแม่น้ำ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งภูผาไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความลับในอดีต

กลิ่นไฟนีออนติดอยู่ในความทรงจำของนภา แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ในคาเฟ่ริมแม่น้ำนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ภูผาหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับนภา คืนนี้ชัดเจนว่าภูผาไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความลับในอดีตดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ภูผาตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งนภาและภูผาไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความลับในอดีตทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนภากับภูผาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของนภากับภูผาค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่คาเฟ่ริมแม่น้ำทำให้ใบหน้าของภูผาชัดเกินไป

ก่อนจากกัน ภูผามองนภาอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นฝนเบาๆเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” ภูผาถามเสียงเบา นภาตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ภูผากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความลับในอดีตตัดสินแทนเราอีกต่อไป” นภาเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด นภารู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ ความลับในอดีตจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

ภูผาขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนนภาได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกคาเฟ่ริมแม่น้ำ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในคาเฟ่ริมแม่น้ำ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับนภากับภูผา

จบตอนที่ 5 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่านภาไม่อาจทำเป็นไม่เห็นภูผาได้อีก