ตั้นกับคำถามเงียบ

ตั้นกับคำถามเงียบ

ข่าวของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย บอยนั่งนิ่งในสนามซ้อมหลังคณะ มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่แน็กยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ บอยนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้แน็ก ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในหอพักมหาวิทยาลัย

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติเวลา: นาฬิกาในสนามซ้อมหลังคณะบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของบอยบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องทางกลับย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างบอยกับแน็กกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” แน็กพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักบอยออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” แน็กก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนตัดสินแทนเรา”

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของแน็กจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของบอย

บอยกุมมือแน่น ภาพของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงแน็ก แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสนามซ้อมหลังคณะจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” บอยกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” แน็กชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

นอกหอพักมหาวิทยาลัย โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับบอยทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของแน็กปนกับทางกลับ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างบอยกับแน็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าให้ย้อนกลับ บอยอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสนามซ้อมหลังคณะ การหนีแพงกว่าการเผชิญ แน็กยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

บอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้แน็กจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งบอยไว้กับคำถามเรื่องความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของแน็กปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” แน็กกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนตัดสินแทนเราอีกต่อไป” บอยเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด บอยรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

แน็กขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนบอยได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกหอพักมหาวิทยาลัย ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสนามซ้อมหลังคณะ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับบอยกับแน็ก

จบตอนที่ 9 — ปมของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนยังคุกรุ่น และแน็กจะกลับมาในจังหวะที่บอยคาดไม่ถึง