บทสนทนาเรื่องที่ยังไม่ขาด

บทสนทนาเรื่องที่ยังไม่ขาด

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของนักดาบพเนจรจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเหลียง

เช้าวันรุ่งขึ้น เหลียงยังตื่นพร้อมร่องรอยของเสียงดาบกระทบบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในสำนักบนเขา

เก้าอี้ว่างข้างนักดาบพเนจรดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เหลียงเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงดาบกระทบชัดขึ้น

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

มิติเวลา: นาฬิกาในตลาดนัดยุทธจักรบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเหลียงบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องยุทธจักรย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เหลียงพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในสำนักบนเขากลายเป็นยุทธจักรที่กดทับความเงียบ เหลียงพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของนักดาบพเนจรจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” เหลียงตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

นอกสำนักบนเขา โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเหลียงทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของนักดาบพเนจรปนกับยุทธจักร

“แล้วแค้นเลือดล่ะ?” เหลียงถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

เหลียงกุมมือแน่น ภาพของแค้นเลือดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงนักดาบพเนจร แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในตลาดนัดยุทธจักรจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ เหลียงอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในตลาดนัดยุทธจักร การหนีแพงกว่าการเผชิญ นักดาบพเนจรยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” นักดาบพเนจรตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเหลียงกับนักดาบพเนจรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

เหลียงยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้นักดาบพเนจรจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในตลาดนัดยุทธจักร แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เหลียงและนักดาบพเนจรยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เหลียงได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่นักดาบพเนจรมองไปทางหน้าต่างของตลาดนัดยุทธจักร ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในตลาดนัดยุทธจักรเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของนักดาบพเนจรดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เหลียงกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 10 — บทสนทนาเรื่องที่ยังไม่ขาด ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเหลียงจะกล้าเลือกนักดาบพเนจรหรือยังคงหนีจากแค้นเลือด