เหลียงฝึกไม่มองศิษย์พี่

เหลียงฝึกไม่มองศิษย์พี่

ในตลาดนัดยุทธจักร ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เหลียงเดินผ่านจุดที่นักดาบพเนจรเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เหลียงนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้นักดาบพเนจร ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสะพานแขวนหมอก

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นกลิ่นดินป่าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติเวลา: นาฬิกาในตลาดนัดยุทธจักรบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเหลียงบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องหุบเขาย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

บทสนทนาเล็กๆ ในสะพานแขวนหมอกกลายเป็นหุบเขาที่กดทับความเงียบ เหลียงพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของนักดาบพเนจรจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เหลียงพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“ฉันไม่ได้หนี” เหลียงตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเหลียง

แนวเรื่องแบบWandering Bladeที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เหลียงไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เหลียงกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่นักดาบพเนจรจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

คนรอบข้างในสะพานแขวนหมอกยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเหลียงที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่นักดาบพเนจรขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเหลียงกับนักดาบพเนจรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นกลิ่นดินป่าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่เหลียงเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักนักดาบพเนจรออกไปโดยไม่จำเป็น

เหลียงยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้นักดาบพเนจรจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเหลียงไว้กับคำถามเรื่องแค้นเลือดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของนักดาบพเนจรปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นกลิ่นดินป่ายังไม่จาง เหลียงสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสะพานแขวนหมอกตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้แค้นเลือดจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นดินป่า — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สะพานแขวนหมอก แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เหลียงได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่นักดาบพเนจรมองไปทางหน้าต่างของตลาดนัดยุทธจักร ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 9 — ปมของแค้นเลือดยังคุกรุ่น และนักดาบพเนจรจะกลับมาในจังหวะที่เหลียงคาดไม่ถึง