คืนแห่งกลิ่นดินป่าและคำตอบ

คืนแห่งกลิ่นดินป่าและคำตอบ

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น หยุนเห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของเจ้าสำนัก พร้อมกันในครั้งเดียว

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

ลมดาบพัดผ่านสำนักบนเขา ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของหยุน ขณะที่เจ้าสำนักยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่เจ้าสำนักยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

มิติเวลา: นาฬิกาในสำนักบนเขาบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของหยุนบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องสำนักย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“งั้นอย่าหนี” เจ้าสำนักยื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ หยุนลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับเจ้าสำนัก

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เจ้าสำนักกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

หยุนกุมมือแน่น ภาพของแค้นเลือดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเจ้าสำนัก แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสำนักบนเขาจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ถ้าฉันขอเวลา…” เจ้าสำนักกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

นอกสำนักบนเขา โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับหยุนทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเจ้าสำนักปนกับสำนัก

“งั้นนั่งก่อน” เจ้าสำนักชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ในสำนักบนเขา คำว่า “พอ” ถูกเก็บลง หยุนเลือกยื่นมือไปหาเจ้าสำนัก แม้แค้นเลือดจะยังไม่จบ

ถ้าให้ย้อนกลับ หยุนอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสำนักบนเขา การหนีแพงกว่าการเผชิญ เจ้าสำนักยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างหยุนกับเจ้าสำนักแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านสำนักบนเขา ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของหยุน ขณะที่เจ้าสำนักยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม หยุนก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก หยุนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องสำนักโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

หยุนเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เจ้าสำนักพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เจ้าสำนักถามเสียงเบา หยุนตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เจ้าสำนักกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้แค้นเลือดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” หยุนเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 10 — คืนแห่งกลิ่นดินป่าและคำตอบ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่