ตารางชีวิตที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่พังลง

ตารางชีวิตที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่พังลง

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นแสงมานา มิระยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากเจ้าชายเงา คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงปีกมังกรเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน มิระจึงพูดสั้นลง ขณะที่เจ้าชายเงาฟังมากขึ้น

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของมิระ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของเจ้าชายเงาทาบยาวบนพื้น มิระจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่อีก

“มิระ… ทำไมถึงเงียบ?” เจ้าชายเงาถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงปีกมังกร “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

เจ้าชายเงาไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้มิระลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับแสงมานา

“ฉันไม่ได้หนี” มิระตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — กลิ่นแสงมานาดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบCursed Bondที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า มิระไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในท่าเรือมิติยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงมิระที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เจ้าชายเงาขยับเข้ามา

“แล้วคำสาปที่เลือกคนผิดล่ะ?” มิระถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ความกลัวยังอยู่ แต่มิระเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเจ้าชายเงาออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เจ้าชายเงาตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

มิระยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เจ้าชายเงาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับเจ้าชายเงาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — กลิ่นแสงมานาดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ในป่าที่ไม่มีในแผนที่ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน มิระและเจ้าชายเงายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

มิระเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เจ้าชายเงาพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เจ้าชายเงาถามเสียงเบา มิระตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เจ้าชายเงากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำสาปที่เลือกคนผิดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” มิระเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 1 — ตารางชีวิตที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่พังลง ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ามิระจะกล้าเลือกเจ้าชายเงาหรือยังคงหนีจากคำสาปที่เลือกคนผิด