คืนที่คำสาปที่เลือกคนผิดเปลี่ยนความหมาย

คืนที่คำสาปที่เลือกคนผิดเปลี่ยนความหมาย

อากาศที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่เย็นกว่าที่มิระจำได้ กลิ่นแสงมานาลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่เจ้าชายเงาจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ มิระนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เจ้าชายเงา ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในป่าที่ไม่มีในแผนที่

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

มิติอารมณ์: กลิ่นแสงมานาเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน มิระจึงพูดสั้นลง ขณะที่เจ้าชายเงาฟังมากขึ้น

สายตาแรกชนกันในป่าที่ไม่มีในแผนที่ ทำให้มิระรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“มิระ… ทำไมถึงเงียบ?” เจ้าชายเงาถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงมานา “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” มิระพยายามยิ้ม “ในป่าที่ไม่มีในแผนที่นี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่เจ้าชายเงายัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

มิระกุมมือแน่น ภาพของคำสาปที่เลือกคนผิดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเจ้าชายเงา แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในป่าที่ไม่มีในแผนที่จึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในป่าที่ไม่มีในแผนที่นี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เจ้าชายเงาหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” มิระพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

นอกป่าที่ไม่มีในแผนที่ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับมิระทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเจ้าชายเงาปนกับหมอก

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับเจ้าชายเงาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

ถ้าให้ย้อนกลับ มิระอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในป่าที่ไม่มีในแผนที่ การหนีแพงกว่าการเผชิญ เจ้าชายเงายืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งมิระและเจ้าชายเงาไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาปที่เลือกคนผิดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน เจ้าชายเงามองมิระอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นแสงมานาเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกป่าที่ไม่มีในแผนที่ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในป่าที่ไม่มีในแผนที่ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับมิระกับเจ้าชายเงา

กลิ่นแสงมานายังไม่จาง มิระสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากป่าที่ไม่มีในแผนที่ตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำสาปที่เลือกคนผิดจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงมานา — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่ แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 2 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่ามิระไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเจ้าชายเงาได้อีก