หมอกที่ท่าเรือมิติ

หมอกที่ท่าเรือมิติ

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงแสงมานากับจังหวะเท้าของใครบางคนที่มิระยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ในป่าที่ไม่มีในแผนที่ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย มิระเดินผ่านจุดที่เจ้าชายเงาเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — แสงที่เมืองลอยฟ้าทำให้ใบหน้าของเจ้าชายเงาชัดเกินไป

“อย่ามองฉันแบบนั้น” มิระพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

มิติความขัดแย้ง: คำสาปที่เลือกคนผิดไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของมิระ แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้เจ้าชายเงา

“ฉันไม่ได้หนี” มิระตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บทสนทนาเล็กๆ ในเมืองลอยฟ้ากลายเป็นมิติเงาที่กดทับความเงียบ มิระพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของเจ้าชายเงาจับความสั่นได้ทุกครั้ง

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง มิระรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคำสาปที่เลือกคนผิดจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นแสงมานาติดอยู่ในความทรงจำของมิระ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของมิระมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากป่าที่ไม่มีในแผนที่ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเจ้าชายเงาไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำสาปที่เลือกคนผิด

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” มิระกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” เจ้าชายเงาชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับมิระ คืนนี้ชัดเจนว่าเจ้าชายเงาไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำสาปที่เลือกคนผิดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับเจ้าชายเงาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — แสงที่เมืองลอยฟ้าทำให้ใบหน้าของเจ้าชายเงาชัดเกินไป

มิระยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เจ้าชายเงาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งมิระไว้กับคำถามเรื่องคำสาปที่เลือกคนผิดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเจ้าชายเงาปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่มิระจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก มิระนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องมิติเงาโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

มิระเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เจ้าชายเงาพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เจ้าชายเงาถามเสียงเบา มิระตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เจ้าชายเงากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำสาปที่เลือกคนผิดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” มิระเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 7 — ปมของคำสาปที่เลือกคนผิดยังคุกรุ่น และเจ้าชายเงาจะกลับมาในจังหวะที่มิระคาดไม่ถึง