ราคาของแฟ้มแรก

ราคาของแฟ้มแรก

เงาของผู้เกี่ยวข้องเงียบเลื่อนผ่านพื้น ทำให้สารวัตรอาร์มนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แผนที่เคยชัดในหัวของสารวัตรอาร์มเริ่มเบลอเมื่อเห็นผู้เกี่ยวข้องเงียบอีกครั้ง หลักฐานที่ถูกจัดฉากไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

เก้าอี้ว่างข้างผู้เกี่ยวข้องเงียบดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน สารวัตรอาร์มเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงพิมพ์ดีดชัดขึ้น

หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้เกี่ยวข้องเงียบดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นเสียงพิมพ์ดีดดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติสถานที่: ฉากเหตุการณ์คอนโดไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ผู้เกี่ยวข้องเงียบเคยยืน และสารวัตรอาร์มรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันกลัว” สารวัตรอาร์มสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง สารวัตรอาร์มอาจเสียผู้เกี่ยวข้องเงียบไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ผู้เกี่ยวข้องเงียบกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คนรอบข้างในฉากเหตุการณ์คอนโดยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงสารวัตรอาร์มที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ผู้เกี่ยวข้องเงียบขยับเข้ามา

“ในสถานีตำรวจย่านเก่านี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ผู้เกี่ยวข้องเงียบหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

แนวเรื่องแบบUnreliable Witnessที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า สารวัตรอาร์มไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่สารวัตรอาร์มเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักผู้เกี่ยวข้องเงียบออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ผู้เกี่ยวข้องเงียบตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรอาร์มกับผู้เกี่ยวข้องเงียบแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้เกี่ยวข้องเงียบดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นเสียงพิมพ์ดีดดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งสารวัตรอาร์มและผู้เกี่ยวข้องเงียบไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าหลักฐานที่ถูกจัดฉากทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน ผู้เกี่ยวข้องเงียบมองสารวัตรอาร์มอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงพิมพ์ดีดเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 16 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าสารวัตรอาร์มไม่อาจทำเป็นไม่เห็นผู้เกี่ยวข้องเงียบได้อีก