แผนเดิมของเก้าใช้ไม่ได้แล้ว

แผนเดิมของเก้าใช้ไม่ได้แล้ว

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงหัวเราะในห้อง เก้ายังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากจีจี้ คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เก้านับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้จีจี้ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในร้านน้ำใต้หอ

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับจีจี้ วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติเวลา: นาฬิกาในห้องสมุดหลังเลิกเรียนบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเก้าบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องดาดฟ้า ม.ปลายย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

สายตาแรกชนกันในร้านน้ำใต้หอ ทำให้เก้ารู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“เก้า… ทำไมถึงเงียบ?” จีจี้ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงหัวเราะในห้อง “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เก้าพยายามยิ้ม “ในห้องสมุดหลังเลิกเรียนนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

เงาของจีจี้เลื่อนผ่านพื้น ทำให้เก้านึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เก้าไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” จีจี้กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” จีจี้ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

คนรอบข้างในร้านน้ำใต้หอยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเก้าที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่จีจี้ขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับจีจี้ วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่เก้าเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักจีจี้ออกไปโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเก้าและจีจี้ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เก้าก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เก้ารู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จีจี้ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเก้าได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 1 — แผนเดิมของเก้าใช้ไม่ได้แล้ว ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่