กลิ่นชาดอกไม้ครั้งแรกในสวนดอกไม้หลังคณะ

กลิ่นชาดอกไม้ครั้งแรกในสวนดอกไม้หลังคณะ

ฝนเพิ่งหยุดที่คาเฟ่เก่าในซอย แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน เบลล์ยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของฟ้าข้ามมาจากอีกฟาก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เบลล์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ฟ้า ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในคาเฟ่เก่าในซอย

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่เก่าในซอยทำให้ใบหน้าของฟ้าชัดเกินไป และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติสถานที่: คาเฟ่เก่าในซอยไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ฟ้าเคยยืน และเบลล์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

ฟ้าไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เบลล์ลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงช้อนกระทบแก้ว

“เบลล์… ทำไมถึงเงียบ?” ฟ้าถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงเย็นบนโต๊ะ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“ฉันไม่ได้หนี” เบลล์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เบลล์รู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคำนิยามของมิตรภาพจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในอกของเบลล์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากคาเฟ่เก่าในซอย อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งฟ้าไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำนิยามของมิตรภาพ

“แล้วคำนิยามของมิตรภาพล่ะ?” เบลล์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เบลล์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วติดอยู่ในความทรงจำของเบลล์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับฟ้าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่เก่าในซอยทำให้ใบหน้าของฟ้าชัดเกินไป และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเบลล์ คืนนี้ชัดเจนว่าฟ้าไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำนิยามของมิตรภาพดึงทั้งคู่มาเจอกัน

เบลล์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ฟ้าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในคาเฟ่เก่าในซอย แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เบลล์และฟ้ายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

ฟ้าขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเบลล์ได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 1 — กลิ่นชาดอกไม้ครั้งแรกในสวนดอกไม้หลังคณะ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเบลล์จะกล้าเลือกฟ้าหรือยังคงหนีจากคำนิยามของมิตรภาพ