มือที่แพรวยื่นออกไป

มือที่แพรวยื่นออกไป

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น แพรวเห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของปริม พร้อมกันในครั้งเดียว

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่หอพักหญิงทำให้ใบหน้าของปริมชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง แพรวรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความกลัวที่จะถูกมองจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

มิติสถานที่: หอพักหญิงไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ปริมเคยยืน และแพรวรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“งั้นอย่าหนี” ปริมยื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ แพรวลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับปริม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ปริมกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ในอกของแพรวมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องสมุดชั้นสอง อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งปริมไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความกลัวที่จะถูกมอง

“แล้วความกลัวที่จะถูกมองล่ะ?” แพรวถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ติดอยู่ในความทรงจำของแพรว แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ปริมตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

แพรวเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มองปริมแล้วรู้ว่าไม่มีทางกลับไปเป็นคนเดิมก่อนหน้านี้ได้อีก — และบางที นั่นอาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่สุด

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับแพรว คืนนี้ชัดเจนว่าปริมไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความกลัวที่จะถูกมองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแพรวกับปริมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่หอพักหญิงทำให้ใบหน้าของปริมชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในห้องสมุดชั้นสอง แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน แพรวและปริมยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

ปริมขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนแพรวได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 18 — มือที่แพรวยื่นออกไป ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าแพรวจะกล้าเลือกปริมหรือยังคงหนีจากความกลัวที่จะถูกมอง