สิ่งที่อรมองออกก่อนใคร

สิ่งที่อรมองออกก่อนใคร

เช้าวันรุ่งขึ้น แพรวยังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นชาดอกไม้บนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในหอพักหญิง

มิติสถานที่: หอพักหญิงไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ปริมเคยยืน และแพรวรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของปริมจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของแพรว

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของปริมทาบยาวบนพื้น แพรวจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องสมุดชั้นสองอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” แพรวพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในหอพักหญิงกลายเป็นเพื่อนร่วมห้องที่กดทับความเงียบ แพรวพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของปริมจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” แพรวตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แพรวกุมมือแน่น ภาพของความกลัวที่จะถูกมองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงปริม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องสมุดชั้นสองจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกหอพักหญิง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับแพรวทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของปริมปนกับเพื่อนร่วมห้อง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” แพรวกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ถ้าให้ย้อนกลับ แพรวอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องสมุดชั้นสอง การหนีแพงกว่าการเผชิญ ปริมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นนั่งก่อน” ปริมชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

แพรวยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ปริมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแพรวกับปริมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งแพรวไว้กับคำถามเรื่องความกลัวที่จะถูกมองที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของปริมปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ปริมกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความกลัวที่จะถูกมองตัดสินแทนเราอีกต่อไป” แพรวเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 5 — ปมของความกลัวที่จะถูกมองยังคุกรุ่น และปริมจะกลับมาในจังหวะที่แพรวคาดไม่ถึง