ระยะห่างที่ห้องสมุดชั้นสองแคบลง

ระยะห่างที่ห้องสมุดชั้นสองแคบลง

เช้าวันรุ่งขึ้น แพรวยังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นชาดอกไม้บนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในห้องสมุดชั้นสอง

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้เปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน แพรวจึงพูดสั้นลง ขณะที่ปริมฟังมากขึ้น

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของปริมจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของแพรว

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของปริมทาบยาวบนพื้น แพรวจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องสมุดชั้นสองอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” แพรวพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในห้องสมุดชั้นสองกลายเป็นเพื่อนร่วมห้องที่กดทับความเงียบ แพรวพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของปริมจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” แพรวตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แพรวกุมมือแน่น ภาพของความกลัวที่จะถูกมองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงปริม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องสมุดชั้นสองจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกห้องสมุดชั้นสอง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับแพรวทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของปริมปนกับเพื่อนร่วมห้อง

“แล้วความกลัวที่จะถูกมองล่ะ?” แพรวถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ถ้าให้ย้อนกลับ แพรวอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องสมุดชั้นสอง การหนีแพงกว่าการเผชิญ ปริมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” แพรวพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

แพรวยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ปริมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแพรวกับปริมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในห้องสมุดชั้นสอง แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน แพรวและปริมยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ แพรวได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ปริมมองไปทางหน้าต่างของห้องสมุดชั้นสอง ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในห้องสมุดชั้นสองเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของปริมดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา แพรวกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่แพรวจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก แพรวนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องเพื่อนร่วมห้องโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 7 — ระยะห่างที่ห้องสมุดชั้นสองแคบลง ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าแพรวจะกล้าเลือกปริมหรือยังคงหนีจากความกลัวที่จะถูกมอง