เงียบในห้องสมุดชั้นสองดังขึ้น

เงียบในห้องสมุดชั้นสองดังขึ้น

ประตูหอพักหญิงเปิดออกก่อนที่เบลล์จะพร้อม ปริมยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าการเลือกที่จะอยู่เสียอีก

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เบลล์จึงพูดสั้นลง ขณะที่ปริมฟังมากขึ้น

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเบลล์

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของปริมทาบยาวบนพื้น เบลล์จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องสมุดชั้นสองอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ปริมพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเบลล์ออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเบลล์กับปริมกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ปริมก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้การเลือกที่จะอยู่ตัดสินแทนเรา”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แนวเรื่องแบบAccidental Meetingที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เบลล์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในหอพักหญิงยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเบลล์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ปริมขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เบลล์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ความกลัวยังอยู่ แต่เบลล์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักปริมออกไปโดยไม่จำเป็น

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ปริมจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

เบลล์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ปริมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับปริมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเบลล์ไว้กับคำถามเรื่องการเลือกที่จะอยู่ที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของปริมปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วยังไม่จาง เบลล์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากหอพักหญิงตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้การเลือกที่จะอยู่จะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 14 — ปมของการเลือกที่จะอยู่ยังคุกรุ่น และปริมจะกลับมาในจังหวะที่เบลล์คาดไม่ถึง