ฟ้ากับคำถามเงียบ

ฟ้ากับคำถามเงียบ

ข่าวของการเลือกที่จะอยู่เดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย เบลล์นั่งนิ่งในห้องสมุดชั้นสอง มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่ปริมยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้เปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เบลล์จึงพูดสั้นลง ขณะที่ปริมฟังมากขึ้น

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่ปริมยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของปริมทาบยาวบนพื้น เบลล์จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องสมุดชั้นสองอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ปริมพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเบลล์ออกไปจริงๆ

การเลือกที่จะอยู่ไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ปริมก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้การเลือกที่จะอยู่ตัดสินแทนเรา”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เบลล์กุมมือแน่น ภาพของการเลือกที่จะอยู่วนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงปริม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องสมุดชั้นสองจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกคาเฟ่เก่าในซอย โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเบลล์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของปริมปนกับเพื่อนร่วมห้อง

“ในห้องสมุดชั้นสองนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ปริมหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ถ้าให้ย้อนกลับ เบลล์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องสมุดชั้นสอง การหนีแพงกว่าการเผชิญ ปริมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เบลล์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเบลล์และปริมไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับปริมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ก่อนจากกัน ปริมมองเบลล์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นชาดอกไม้เหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกคาเฟ่เก่าในซอย ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในห้องสมุดชั้นสอง เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเบลล์กับปริม

กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ยังไม่จาง เบลล์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากคาเฟ่เก่าในซอยตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้การเลือกที่จะอยู่จะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้ว — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่คาเฟ่เก่าในซอย แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 15 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเบลล์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นปริมได้อีก