จดหมายที่ถูกพับทิ้งในป่าดิบชื้น

จดหมายที่ถูกพับทิ้งในป่าดิบชื้น

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง ฟ้ารู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และแผนที่ที่ขาดมุมจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

แผนที่เคยชัดในหัวของฟ้าเริ่มเบลอเมื่อเห็นนักโบราณคดีอีกครั้ง แผนที่ที่ขาดมุมไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

เก้าอี้ว่างข้างนักโบราณคดีดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน ฟ้าเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงแมลงราตรีชัดขึ้น

แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อนักโบราณคดีเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่เมืองท่าฝนตกทำให้ใบหน้าของนักโบราณคดีชัดเกินไป

มิติความขัดแย้ง: แผนที่ที่ขาดมุมไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของฟ้า แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้นักโบราณคดี

“ฉันกลัว” ฟ้าสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง ฟ้าอาจเสียนักโบราณคดีไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” นักโบราณคดีกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

กลิ่นกลิ่นดินเปียกติดอยู่ในความทรงจำของฟ้า แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“แล้วแผนที่ที่ขาดมุมล่ะ?” ฟ้าถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ในอกของฟ้ามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากเมืองท่าฝนตก อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งนักโบราณคดีไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแผนที่ที่ขาดมุม

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับฟ้า คืนนี้ชัดเจนว่านักโบราณคดีไม่ได้มาแบบสุ่ม — แผนที่ที่ขาดมุมดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” ฟ้าพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟ้ากับนักโบราณคดีแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อนักโบราณคดีเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่เมืองท่าฝนตกทำให้ใบหน้าของนักโบราณคดีชัดเกินไป

ฟ้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้นักโบราณคดีจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในเมืองท่าฝนตก แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน ฟ้าและนักโบราณคดียังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

นักโบราณคดีขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนฟ้าได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกเมืองท่าฝนตก ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในเมืองท่าฝนตก เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับฟ้ากับนักโบราณคดี

กลิ่นเสียงแมลงราตรียังไม่จาง ฟ้าสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากเมืองท่าฝนตกตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้แผนที่ที่ขาดมุมจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นดินเปียก — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่เมืองท่าฝนตก แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 11 — จดหมายที่ถูกพับทิ้งในป่าดิบชื้น ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าฟ้าจะกล้าเลือกนักโบราณคดีหรือยังคงหนีจากแผนที่ที่ขาดมุม