ระยะห่างที่เมืองท่าฝนตกแคบลง

ระยะห่างที่เมืองท่าฝนตกแคบลง

ในเมืองท่าฝนตก ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย ฟ้าเดินผ่านจุดที่นักโบราณคดีเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ ฟ้านับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้นักโบราณคดี ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในซากเรือเก่า

แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ขุมทรัพย์ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อนักโบราณคดีเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นไฟฉายกระพริบดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติสถานที่: ซากเรือเก่าไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่นักโบราณคดีเคยยืน และฟ้ารู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

บทสนทนาเล็กๆ ในซากเรือเก่ากลายเป็นขุมทรัพย์ที่กดทับความเงียบ ฟ้าพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของนักโบราณคดีจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ฟ้าพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“ฉันไม่ได้หนี” ฟ้าตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของฟ้า

แนวเรื่องแบบCharacter-driven Arcที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า ฟ้าไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” ฟ้ากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่นักโบราณคดีจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

คนรอบข้างในซากเรือเก่ายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงฟ้าที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่นักโบราณคดีขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟ้ากับนักโบราณคดีแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ขุมทรัพย์ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อนักโบราณคดีเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นไฟฉายกระพริบดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่ฟ้าเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักนักโบราณคดีออกไปโดยไม่จำเป็น

ฟ้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้นักโบราณคดีจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งฟ้าไว้กับคำถามเรื่องแผนที่ที่ขาดมุมที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของนักโบราณคดีปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นไฟฉายกระพริบยังไม่จาง ฟ้าสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากซากเรือเก่าตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้แผนที่ที่ขาดมุมจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นไฟฉายกระพริบ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ซากเรือเก่า แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 6 — ปมของแผนที่ที่ขาดมุมยังคุกรุ่น และนักโบราณคดีจะกลับมาในจังหวะที่ฟ้าคาดไม่ถึง