ระยะห่างที่หอพักหญิงแคบลง

ระยะห่างที่หอพักหญิงแคบลง

ในหอพักหญิง ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย แพรวเดินผ่านจุดที่ฟ้าเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ แพรวนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ฟ้า ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในคาเฟ่เก่าในซอย

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่เก่าในซอยทำให้ใบหน้าของฟ้าชัดเกินไป และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติร่างกาย: มือของแพรวสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในหอพักหญิง ระยะห่างกับฟ้าเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

บทสนทนาเล็กๆ ในคาเฟ่เก่าในซอยกลายเป็นเธอคนนั้นที่กดทับความเงียบ แพรวพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของฟ้าจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“อย่ามองฉันแบบนั้น” แพรวพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“ฉันไม่ได้หนี” แพรวตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง แพรวรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และการเลือกที่จะอยู่จะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในอกของแพรวมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากหอพักหญิง อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งฟ้าไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าการเลือกที่จะอยู่

“แล้วการเลือกที่จะอยู่ล่ะ?” แพรวถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” แพรวพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ติดอยู่ในความทรงจำของแพรว แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแพรวกับฟ้าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่เก่าในซอยทำให้ใบหน้าของฟ้าชัดเกินไป และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับแพรว คืนนี้ชัดเจนว่าฟ้าไม่ได้มาแบบสุ่ม — การเลือกที่จะอยู่ดึงทั้งคู่มาเจอกัน

แพรวยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ฟ้าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในหอพักหญิง แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน แพรวและฟ้ายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

ฟ้าขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนแพรวได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกคาเฟ่เก่าในซอย ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในหอพักหญิง เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับแพรวกับฟ้า

กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะยังไม่จาง แพรวสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากคาเฟ่เก่าในซอยตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้การเลือกที่จะอยู่จะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 3 — ระยะห่างที่หอพักหญิงแคบลง ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าแพรวจะกล้าเลือกฟ้าหรือยังคงหนีจากการเลือกที่จะอยู่