บทสนทนาเรื่องฉบับร่าง

บทสนทนาเรื่องฉบับร่าง

เงาของฟ้าเลื่อนผ่านพื้น ทำให้แพรวนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

ในหอพักหญิง ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย แพรวเดินผ่านจุดที่ฟ้าเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

เก้าอี้ว่างข้างฟ้าดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน แพรวเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติสถานที่: หอพักหญิงไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ฟ้าเคยยืน และแพรวรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“อย่ามองฉันแบบนั้น” แพรวพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

คำชมเล็กน้อยจากฟ้าหนักกว่าคำตำหนิ แพรวไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” แพรวพยายามยิ้ม “ในหอพักหญิงนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

คนรอบข้างในหอพักหญิงยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแพรวที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ฟ้าขยับเข้ามา

“ในหอพักหญิงนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ฟ้าหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

แนวเรื่องแบบEnemies to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แพรวไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่แพรวเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักฟ้าออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” แพรวพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแพรวกับฟ้าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแพรวและฟ้าไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน ฟ้ามองแพรวอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในหอพักหญิงเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของฟ้าดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา แพรวกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่แพรวจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก แพรวนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องระเบียงโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

แพรวเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ฟ้าพยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 4 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าแพรวไม่อาจทำเป็นไม่เห็นฟ้าได้อีก