ใกล้เข้ามาของการเลือกที่จะอยู่

ใกล้เข้ามาของการเลือกที่จะอยู่

แผนที่เคยชัดในหัวของแพรวเริ่มเบลอเมื่อเห็นฟ้าอีกครั้ง การเลือกที่จะอยู่ไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ แพรวนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ฟ้า ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสวนดอกไม้หลังคณะ

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความขัดแย้ง: การเลือกที่จะอยู่ไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของแพรว แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ฟ้า

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง แพรวอาจเสียฟ้าไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” แพรวสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ฟ้ากระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของแพรว

แนวเรื่องแบบEnemies to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แพรวไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” แพรวกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” ฟ้าชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

คนรอบข้างในสวนดอกไม้หลังคณะยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแพรวที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ฟ้าขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแพรวกับฟ้าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่แพรวเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักฟ้าออกไปโดยไม่จำเป็น

แพรวยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ฟ้าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งแพรวไว้กับคำถามเรื่องการเลือกที่จะอยู่ที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของฟ้าปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วยังไม่จาง แพรวสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสวนดอกไม้หลังคณะตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้การเลือกที่จะอยู่จะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้ว — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สวนดอกไม้หลังคณะ แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ แพรวได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ฟ้ามองไปทางหน้าต่างของหอพักหญิง ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 9 — ปมของการเลือกที่จะอยู่ยังคุกรุ่น และฟ้าจะกลับมาในจังหวะที่แพรวคาดไม่ถึง