รอยร้าวจากเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน

รอยร้าวจากเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน

ประตูดาดฟ้าโรงเรียนเปิดออกก่อนที่เก้าจะพร้อม เฟิร์นยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนเสียอีก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เก้านับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เฟิร์น ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในดาดฟ้าโรงเรียน

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับเฟิร์น วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นแสงแดดบ่ายดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติความขัดแย้ง: เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเก้า แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้เฟิร์น

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเก้ากับเฟิร์นกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เฟิร์นพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเก้าออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เฟิร์นก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนตัดสินแทนเรา”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเก้า

แนวเรื่องแบบOffice Romanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เก้าไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนล่ะ?” เก้าถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เฟิร์นตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

คนรอบข้างในดาดฟ้าโรงเรียนยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเก้าที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เฟิร์นขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับเฟิร์นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับเฟิร์น วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นแสงแดดบ่ายดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่เก้าเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเฟิร์นออกไปโดยไม่จำเป็น

เก้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เฟิร์นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในดาดฟ้าโรงเรียน แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เก้าและเฟิร์นยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เก้าเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เฟิร์นพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เฟิร์นถามเสียงเบา เก้าตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เฟิร์นกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เก้าเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เก้ารู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 6 — รอยร้าวจากเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเก้าจะกล้าเลือกเฟิร์นหรือยังคงหนีจากเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน